Sunday, 5 July 2015

இது ஒரு கனாக்காலம்


ஒருகருமை உருவாகி உளமதிலே பெரிதாகி 
உறவெனவா என்றென்னை அழைத்தது 
வருமிடரும் பெரிதாக வருந்தலே பொழுதாக
விருந்தெனவும் எனைப் பார்த்துச் சிரித்தது
கருமிருளும் பலிகொள்ள கருஎழுமென் மனமெங்கும்
கவலைகளே பெரிதாக வளர்ந்தது
பெருமொளியின் விடிவேங்க பிரளயமும் எதிர்வந்து
புயல் கண்ட மரமாக்கி அழித்தது

தருவ ஔ டதமென்ப தவறியும் நஞ்சாகித்
தலை கொண்டு கால் நீலம் பாய்ந்தது
கனவுகளும் பேயாகக் கடுமிருளைக் கண்நோக்க
கலங்கிடும்வகை உருவம் கண்டது
தினமு மொரு வகையாகத் தெரியுமவ் விருள்நோக்கி
தொலைந்தனன் பலிகொண்டுசொன்னது
நினதுடைமை துயர்போக நில்லாயென் பக்கமணை
நெடுவான சக்திமற என்றது

உயிரறிவைப் பிரிந்துவிட இருள்தானே இனிமையென
ஓடியுயிர் பின்னாலே சென்றது
துயில்மிகுந்த நிலையாகி சுகமெதென அகம்தேடி
துன்பமதை விளைவாக் கொண்டது
பயில்கலையும் பாழாக படரும்வெறிதானோங்கப்
பார்க்குமிடமெங்கும் ஒருதோற்றமாம்
மயிலிறகை விரித்தாடும் மேக இருள் கண்டாலென்
மனமதை நிகர்த்தாடி நின்றது

கவிதைமழை தானோய கவலைகளும் பெரிதாகக்
காப்பாறு என்ற மன ஓலமும்
புவி சுழலப் புவியோடு புதல்வர்களும் சுழன்றோடப்
பொல்லாத மனம் ஆட்சிகண்டது
தவித்தநிலை தடுமாற்றம் தலை சுற்றமதிகெட்டுத்
தனியோரம் ஒதுங்கி நின்றெண்ணவே
குவிவானத் தீயொளியை காணாதுநின்றதொரு
குறைகண்டு எழுந்தோடிச் சென்றது

அழுதநிலை தடுமாற்றம் அவலமுடன் வருங்கேடு
அன்னையவள் பெயரால் மறைந்தது
தொழுதகை உயர்வாகத் துணைதுணை என்றுயிர்வேண்டத் தூய்மை மனதோ டிணைந்து கொண்டது
குளமென என்விழிகண்ட கோலமது சீராகிக்
கொள்ளினும் அவ்வதிர்வு பெரியது
விழுந்தெழும் வலியின்னும் விடைபெறவும் சரியாக்க
வேண்டும் சிறுவேளை மனம் சொன்னது

No comments:

Post a Comment